تیتانیوم پزشکی
مواد فلزی پزشکی که به عنوان مواد فلزی کاشت جراحی نیز شناخته میشوند، عمدتاً برای تشخیص، درمان و جایگزینی یا تقویت بافت انسانی استفاده میشوند. در 20 سال گذشته، اگرچه توسعه مواد پزشکی فلزی در مقایسه با مواد زیست پزشکی مانند مواد پلیمری، مواد کامپوزیتی، مواد هیبریدی و مشتق شده نسبتاً کند بوده است، اما دارای استحکام بالا، چقرمگی خوب، مقاومت در برابر خستگی خمشی و پردازش عالی هستند. کارایی. این دارای خواص عالی است که با بسیاری از انواع مواد پزشکی دیگر قابل جایگزینی نیست و پرمصرف ترین ماده ایمپلنت باربر در عمل بالینی است. به خصوص با توسعه فناوری چاپ سه بعدی فلزی، مواد پزشکی فلزی به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفته اند. مهمترین کاربردها عبارتند از: صفحات ثابت شکستگی، پیچ، مفاصل مصنوعی و ایمپلنت ریشه دندان.

آلیاژ تیتانیوم پزشکی
آلیاژ تیتانیوم پزشکی (مواد زیست پزشکی آلیاژی مبتنی بر تیتانیوم) یکی از زیست سازگارترین فلزاتی است که تاکنون شناخته شده است. از دهه 1940، تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم به تدریج در پزشکی بالینی مورد استفاده قرار گرفتند. در سال 1951، انسان شروع به استفاده از تیتانیوم خالص برای ساخت صفحات استخوانی و پیچ های استخوانی کرد. در اواسط{3}}، تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم به طور گسترده در پزشکی مورد استفاده قرار گرفتند و به یکی از امیدوارکنندهترین مواد پزشکی تبدیل شدند. در حال حاضر، تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم عمدتاً در ارتوپدی، به ویژه در توانبخشی استخوانهای اندام و جمجمه، برای ساخت انواع دستگاههای تثبیت داخلی شکستگی، مفاصل مصنوعی، جمجمه و سختشکم (شکل 1)، دریچههای قلب مصنوعی، دندانها استفاده میشوند. ، آدامس، براکت و ... سوکت و تاج. در میان آنها، پرکاربردترین آلیاژ تیتانیوم پزشکی GR5 (Ti-6A1-4V) است. این آلیاژ دارای ساختار مخلوط دو فازی ده بتا در دمای اتاق است و استحکام و سایر خواص مکانیکی آن را می توان به طور قابل توجهی با درمان محلول و عملیات پیری بهبود بخشید.

شکل 1 استنت قلبی عروقی آلیاژ پزشکی جمجمه از آلیاژ تیتانیوم پزشکی
چگالی تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم حدود 4.5 گرم بر سانتی متر مکعب است که تقریباً نصف فولاد ضد زنگ و آلیاژهای کبالت است. چگالی آن نزدیک به بافت سخت انسان است و زیست سازگاری، مقاومت در برابر خوردگی و مقاومت در برابر خستگی بهتر از فولاد ضد زنگ و آلیاژهای کبالت است. این بهترین ماده پزشکی فلزی در حال حاضر است. میل ترکیبی تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم با بدن انسان از این واقعیت ناشی میشود که لایه غلیظ اکسید تیتانیوم (TiO2) روی سطح میتواند باعث رسوب یونهای کلسیم و فسفر در مایعات بدن برای تشکیل آپاتیت شود که فعالیت بیولوژیکی و یکپارچگی استخوانی خاصی را نشان میدهد. توانایی قوی، مخصوصا برای کاشت داخل استخوانی مناسب است. از معایب تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم سختی کم و مقاومت در برابر سایش ضعیف است. اگر سایش رخ دهد، ابتدا منجر به تخریب لایه اکسید می شود و سپس محصولات خوردگی ذرات سایش وارد بافت انسان می شود، به ویژه وانادیوم سمی (V) موجود در Ti{4}}A{{{ 5}}آلیاژ V منجر به شکست ایمپلنت می شود. به منظور بهبود مقاومت در برابر سایش آلیاژهای تیتانیوم و تیتانیوم، سطح محصولات تیتانیوم و آلیاژ تیتانیوم را می توان با آمونیاک یونی با دمای بالا یا فناوری کاشت یون به منظور افزایش مقاومت در برابر سایش سطح آنها درمان کرد. در سالهای اخیر، برخی از آلیاژهای تیتانیوم جدید (عمدتاً آلیاژهای نوع) ساخته شدهاند که همگی بر کاهش V، Al و سایر عناصر مضر برای بدن انسان متمرکز شدهاند و به طور موثر زیست سازگاری آلیاژهای تیتانیوم را بهبود میبخشند.







